LAZAT BERKRIM  

Ahad, Oktober 09, 2011

Masa sekolah seronok, kan? Orang kalau boleh nak je buat awak sekolah balik. Sayang betul orang rapat dengan awak lepas awak dah kena buang sekolah, tak cuba sambung balik. Orang pun cuma budak-budak, mana tahu nak tolong awak macam mana. Apa sangatlah yang orang boleh buat. Waktu umur muda orang lain masih sibuk sekolah, awak dah hidup sendiri merantau tempat orang, bekerja. Benda yang buat awak lebih matang dan berpengalaman berbanding budak-budak sebaya. Orang hormat awak cara tu.

Apapun pada orang, zaman sekolah memang seronok. Itulah waktu yang paling seronok dalam hidup orang. Bila Si Mata Helang@Si Bad Boy ataupun nama dia 'M' mula telefon nombor rumah orang, sebagai budak remaja yang tak fikir rumit-rumit orang layankan saja. Dia dapat nombor telefon orang daripada budak kelas orang yang sekampung dengan dia. 

Berbual dengan 'M' memang menghiburkan. Dia spontan, kelakar, dan jenis yang sangat-sangat berkeyakinan. Orang suka. Orang lebih selesa dengan mereka yang jenis orang, cakap terus-terang. Tak ada nak tahan-tahan kontrol sopan nak susun ayat cakap benda yang masyarakat nak dengar je. Dia cakap orang cantik, hehe. Dia kata orang comel, kening orang unik. Kening lebat bercantum. Dia kata dia suka tengok kening orang, suka tengok mata orang. 

Apa yang paling sinonim dengan 'M' adalah seluar upfit/boot cutnya dan juga Curt Cobain. Dia penggila Nirvana! Kadang-kadang kami bual pasal muzik. Kadang-kadang pasal melukis. Dia macam orang, kaki melukis. Kadang-kadang kami bual pasal komik, pasal majalah Ujang. Masa tu tengah hit kisah bersiri 'Blues Untuk Aku'. Heh. Dekat papan tanda sekolah yang tulis senarai nama pelajar ambil PMR tahun 1997 tu, dia tandakan nama orang buat bingkai, lepas tu tulis 'Blues Untuk Kita'. Memang pakai redah je, tak takut dan tak peduli orang nak cakap apa. Yakin dan berani, dan semestinya, nakal. Orang mengaku. Ciri-ciri bad boy yang mudah buat perempuan tertarik. Kalau orang budak perempuan lain yang tak sayang gila pada buah hati sendiri, memang dah boleh cair tangkap cintan. Tapi orang bukan budak perempuan lain, kan? Orang ada awak. Orang tangkap cintan, cuma dengan awak. Zal, Zal, Zal, Zal. Rizal orang. Satu-satunya!
                              

AddThis Social Bookmark Button


BOLEH SAYA JADI KAWAN AWAK?  

Sejak dari tu, mana orang pergi dalam sekolah selalu terserempak dengan dia. Cara dia berjalan, cara dia senyum nakal, memang penuh yakin yang buat dia nampak sangat cool. Masa orang ada kelas kat bangunan dekat asrama, dia datang kacau dengan kawan-kawan. Dengan selamba duduk tepi tingkap mengintai dari luar dan saja pandang orang tajam. Memang Si Mata Helang.

Suatu pagi masa orang baru sampai sekolah dan tengah naik tangga ke kelas, semua orang yang melintas di tangga pandang orang sambil senyum-senyum. Orang pun rasa pelik. Bila sampai kat atas barulah orang tahu kenapa. Besar-besar atas lantai kat depan tangga ada tulisan "Hai *****reisha, boleh saya jadi kawan awak?" Orang tergelak sendiri bila tengok. Patutlah semua orang yang terserempak kat tangga pandang orang senyum-senyum semacam. Sebesar-besar alam nama penuh orang ditulis. Heh. Lepas tu senyum-senyum sajalah pada mereka yang lalu-lalang kat koridor tu sebelum masuk kelas.
         
                            
                                   

AddThis Social Bookmark Button


SALAM PERKENALAN DARI SI 'BAD BOY'  

Selasa, April 19, 2011

Masa dulu-dulu, biasalah tengah remaja. Saham tinggi orang cakap. Selalu je ada lelaki yang bersiul, yang menegur, yang cuba mengayat. Tapi orang anggap semua tu sebagai gurauan biasa. Tak adalah sampai nak perasan nak fikir lebih. Termasuklah budak lelaki tu. Bila orang perasan dia pandang, orang anggap dia tengah pandang orang lain kat belakang orang. Jadi, tak perlulah orang nak peduli sangat. Takkan nak anggap dia minat orang pulak.

Tapi hari tu, masa orang pergi tandas, dia pandang lagi. Memang orang akan nampak dia tiapkali pergi tandas sebab kelas dia dekat kawasan tandas, setentang. Lepas tu, ada seorang budak perempuan dalam kelas dia pergi tandas. Budak perempuan tu tegur orang. Kemudian dia cakap, 'M' kirim salam, sambil tunjuk pada budak lelaki tu yang sedang tersengih nakal berdiri di pintu kelas. Budak perempuan tu cakap, 'M' nak berkenalan dengan orang.

'M' budak tingkatan empat, tua setahun daripada orang. Masa tu orang cuma senyum je dan sempat pandang pada 'M'. Memang dia cool. Seluar sekolah kain jeans, ketat kat pinggang dengan kaki yang besar. Ala-ala dalam kartun Gayour. Masa tu memang trend macam tu. Kat kaki seluar tu pulak ada paku tekan yang pakukan seluar ke kasut dan orang tengok dia berkasut hitam, bukannya pakai kasut sekolah biasa. Tapi, orang pun ke sekolah pakai selipar. Selipar getah tebal yang macam dalam kartun Gayour tu jugak. 

Yang pastinya, gaya dia memang cool habis. Tengok cara dia menyandar di pintu kelas dan tersengih nakal dengan mata yang pandang tepat pada orang. Tajam gila. Macam mata helang. Dengan baju kemeja tak dibutang sampai ke atas, dada terbuka. Imej 'bad boy'.



AddThis Social Bookmark Button


'M'  

Masa memang berlalu cepat sangat. Sekejap je, tahu-tahu dah PMR. Orang tak ambil pusing-sangat. Bukan sebab orang tak peduli pelajaran ke apa, tapi dari dulu belajar tu bukanlah aktiviti kegemaran orang. 

Sebenarnya memori orang untuk tahun 1997 agak kabur. Apa yang orang ingat, hubungan kita berjalan macam biasa. Orang sayang dan makin sayang pada awak, malah orang macam gila kat awak orang rasa. Tiapkali awak melintas tepi rumah orang, mesti orang pandang kot tingkap. Tapi orang nampak awak pun macam tersenyum-senyum. Hehe. Awak pun pandang orang masa awak jalan. Apa yang orang rasa, orang buat, awak pun rasa dan buat sama. Serius, orang rasa memang kita betul-betul sehati sejiwa.

Kat sekolah, semuanya berjalan macam biasa jugak. Orang dengan tiga kawan orang makin kamceng. Mana pergi mesti melekat. Orang suka. 

Satu hari tu, orang pergi tandas dengan kawan-kawan orang. Biasalah, zaman sekolah. Pergi tandas pun 'berjemaah'. Lepas tu ada seorang budak lelaki tu asyik pandang orang je. Memang kebelakangan orang perasan dia selalu pandang dan pernah bersuara kuat depan kawan-kawan dia tanya 'budak ni siapa' masa orang lalu depan dia. Tapi orang tak ambil pot. Diam je buat tak tahu. Budak tu manis, ada gaya. Tapi, pedulikanlah. Tak ada kena-mengena dengan orang, kan? 


AddThis Social Bookmark Button


KERANA AWAK  

Kalau nak ikut, memang orang sedih. Orang tak nak bermusuh dengan siapa-siapa lagi-lagi dengan Lan. Tapi apa boleh buat. Lama-kelamaan, orang terima je keadaan dan anggap memang dah takdir macam tu. Cuma, ada sedikit rasa terkilan. Manusia memang suka ingat keburukan orang lain. Kita buat baik berjuta kali, tapi yang buruk sekali tu jugak yang orang akan kenang. Sama je. Mengeji, membenci, macamlah mereka tak pernah buat silap dalam hidup mereka dan macamlah orang yang dikeji dan dibenci tu tak pernah buat baik dalam hidup mereka. Fikir semua tu, orang jadi kecewa.

Tapi, orang malas nak peduli lagi dah. Bagi orang, semua tu dah tak penting. Sebab, orang ada awak. Orang sayang awak. Perkara selain dari awak, dah tak ada makna apa-apa. Buat apa orang peduli? Apa yang orang tahu, tiapkali orang pandang awak, dunia jadi sempurna dan indah. Bagi orang, itu je yang penting.

Orang tak sedar sebenarnya Zal, orang dah jadi sayang sangat-sangat pada awak. Orang dah gantikan dunia ni dengan awak. Apa yang orang peduli, apa yang orang hirau, apa yang ada makna dan kepentingan dalam hidup orang, cuma awak. Awak dan cuma awak. Bukan orang sengaja. Tapi hanya awak kegembiraan dan kebahagiaan yang orang tahu, dan orang tak tahu yang lain selain dari sayang dengan sungguh-sungguh pada satu-satunya kegembiraan dan kebahagiaan yang orang ada dalam dunia ni.



AddThis Social Bookmark Button


KAWAN JADI MUSUH  

Ahad, Februari 13, 2011

Orang pernah janji kat awak takkan sakitkan hati awak lagi. Orang janji takkan buat awak cemburu dengan layan budak lelaki lain. Orang cuba tunaikan janji orang. Orang lepaskan yang lain-lain. 

Lepas orang putus dengan Lan sebelum ni, sebenarnya Lan betul-betul marah. Dia dah berubah terus. Buat orang macam musuh. Sepanjang masa, dia cari sebab nak berkonfrantasi dengan orang. Dia panggil orang penipu, pembelit. Bila orang cuba nak jernihkan keadaan, dia akan tempelak orang cakap tak payah nak berdrama, dia tahu orang ni kaki kelentong. Dekat kelas, depan semua orang dia akan mencemuh orang. Bila orang lalu dia akan bercakap kuat-kuat dengan kawan-kawan panggil orang penipu. 

Memang orang tak salahkan dia. Orang tahu dia marah sebab dia kecewa dengan orang. Memang orang dah lukakan hati dia. Tapi kadang-kadang apa dia buat macam melampau. Saja malukan orang depan budak-budak lain kat sekolah dengan menyelar orang macam-macam. Tapi orang diam je. Walaupun dalam hati rasa sedih. Orang tak ada niat nak menyakitkan hati sesiapa. Dipanggil penipu, pendusta, kaki belit yang suka mainkan perasaan orang adalah sesuatu yang mengguris perasaan. Dulu orang layan dia baik, tapi dia yang selalu tak hargai orang, buat orang makan hati. Bila orang pilih awak, dia salahkan orang sepenuhnya. Sampai anggap orang ni musuh, seolah-olah benci teramat sangat pada orang.

Orangpun tak tahu nak buat apa. Kadang-kadang tuduhan dia melampau. Awal-awalnya orang cuba jugak untuk pulihkan suasana, tapi lepas banyak kali dia tak bagi peluang, orang mengalah. Pernah orang telefon, dia tak nak bercakap dan pasing gagang pada kawan dia. Kemudian dia menjerit-jerit dari belakang cakap orang memang pelakon paling hebat, pandai bermuka-muka dan main ayat. Dia cakap tak payah buang masa telefon dia, dia tak nak dengar orang bercakap. Dia takkan termakan kata-kata orang lagi. Setiap perkataan yang keluar dari mulut orang semuanya sampah. Hmm.

Kehidupan kan Zal. Dapat sesuatu, akan hilang sesuatu. Kalau boleh orang tak nak jadi macam tu. Walaupun bukan bercinta, tapi Lan tetap seorang kawan orang yang hargai dan orang ambil-berat. Tapi orang dah buat pilihan. Nak tak nak, orang kena terima. Demi awak, seorang teman yang rapat dah berubah menjadi musuh dalam hidup orang.


AddThis Social Bookmark Button


SAYANGLAH!  

Perasaan orang kan Zal, tiapkali awak ada kat kampung dengan awak tak ada, berbeza. Macam orang duduk kat dua dunia yang berlainan. Entah nak terangkan macam mana. Tapi hati orang boleh tahu. Kalau awak ada atau tak ada. Aura awak, orang boleh rasa. Heh. Perkataan aura tu orang cedok dari dalam komik. Banyak baca komik kungfu hong kong masa tu.

Hobi orang tiapkali awak ada kat kampung, menghendap awak lalu tepi rumah. Orang akan meniarap kat katil mengintai dari jendela perhatikan awak. Tak pernah jemu pandang. Kalau boleh setiap saat orang nak rakam dalam ingatan. Kadang-kadang awak toleh ke arah orang, buat orang tersengih-sengih sendiri. Dalam hati orang rasa berdebar-debar. Getaran yang orang rasa macam pertama kali orang sedar orang dah terpikat pada awak.

Kadang-kadang, orang keluar dengan kakak orang. Tak, bukan kakak yang suka marah-marah tak bagi awak cakap dengan orang tu. Kakak yang satu lagi. Masa nak balik, nampak seseorang tengah berjalan pantas. Rambut panjang mengurai, pakai kain. Kakak orang pandang je perhati. Bila awak melintasi kakak orang cakap pada orang, "Huh, ingatkan perempuan mana semangat sangat berjalan. Patutlah ganas semacam." Orang tersengih-sengih je dengar. Sambil-sambil perhati awak terus melangkah dengan t-shirt dan kain pelikat.

Rambut awak dah makin panjang, Zal. Saja orang suka, suruh awak potong rambut. Tapi awak cakap mana boleh potong. Kalau potong, nanti tak rasa macam diri sendiri. Rambut adalah jiwa, awak cakap. Orang jelir je kat awak. Tabiat orang, suka jelir lidah. Macam-macamlah awak. Yalah tu. Tapi sebenarnya, orang suka je rambut awak panjang. Lurus hitam, cantik. Saja orang nak mengada suruh potong sebab orang tahu memang awak takkan potong. Awak sayang gila rambut awak.

Tapi beberapa hari lepas tu, bila orang tengok awak, nampak macam lain. Rambut awak dah pendek sikit. Awak dah potong. Diam-diam je. Orang hairan kenapa tiba-tiba awak nak potong rambut. Orang tahu awak memang sayang gila kat rambut awak tu, jiwa awak. Pelik. Awak mimpi ke? Tapi bila orang tanya awak cakap, sebab orang suruh. Huhu. Awak potong rambut rambut awak sebab orang, Zal? Sumpah, tak pernah orang terfikir awak sanggup buat macam tu. Rasa macam terharu pulak. Saynglah kat awak, Zal!


AddThis Social Bookmark Button


DUNIA  

Ke manapun awak pergi, sampai masa tertentu awak akan balik ke kampung. Awak cakap, awak balik semata-mata sebab orang. Masa tu orang anggap ayat awak tu biasa je. Tak terlintas di fikiran orang kalau sebenarnya awak dah buat kenyataan seolah-olah orang ni 'rumah' awak.

Bila awak balik, orang jadi rajin keluar ke pasar minggu. Duduk kampung, apa sangat modal yang ada untuk keluar malam-malam. Nampak awak berdiri pakai t-shirt kelabu dengan rambut cecah bahu kat seberang sana, ahh.. Kalaulah orang boleh zahirkan perasaan orang. Macam penadol soluber yang diletakkan ke dalam air. Macam marjerin yang diletakkan di atas kuali panas. Cair. Dan nikmatnya macam meneguk air sejuk dalam panas terik. Sungguh-sungguh orang tak boleh kawal hati orang daripada melayang-layang keasyikan. Tak kira dah berapa banyak kali pun orang tengok awak, setiap kalinya tetap rasa macam pertama kali. Tapi malam tu kita tak jumpa. Sekadar pandang-pandang. Awak nampak macam ada hal, tak lama kat situ awak balik.

Malam yang lainnya, orang keluar lagi. Kebetulan awak jalan di depan orang. Awak pakai t-shirt warna hitam, jalan terus tak pandang kiri-kanan. Orang ikut belakang awak. Orang cuba nak panggil tapi tak terkeluar suara. Mungkin orang memang macam tu. Orang tak tahu macam mana nak memanggil, meminta, mengeluarkan suara atau bunyi supaya orang lain menyedari kehadiran orang. Lagipun, kelakar bila orang fikir orang sebenarnya tak pernah panggil nama awak. Orang hanya sebut 'awak' je.

Orang terus ikut awak dari belakang. Kemudian awak membelok, dan orang nampak awak pergi ke pondok telefon menelefon seseorang. Orang nampak awak bercakap. Jelasnya bukan dengan orang. Tak tahu apa perasaan orang masa tu. Lain macam. Mood orang untuk berjumpa jadi pudar. Terus orang beredar dari situ. Berjalan perlahan-lahan untuk balik rumah. Tapi dalam berjalan terasa macam ada seseorang mengekori orang. Bila orang berpaling, orang tengok awak.

Perlahan-lahan awak datang mendekati orang. Awak senyum. Waktu tu orang cuma terpaku. Kemudian kita jalan sama-sama, duduk dekat padang rumput seberang depan rumah orang, saling menghadap. Dah lama tak jumpa awak, orang berbual, bercerita. Sebab orang ni mulut banyak, orang pun dah tak ingat entah apa-apa yang orang cerita. Kadang-kadang kena gigit semut pun orang cerita. Macam budak-budak.

Sepanjang orang bercerita, awak pandang je orang dalam-dalam. Lama-lama orang terdiam. Awak tanya orang, orang ada apa-apa nak tanya pada awak tak. Orang sekadar menggeleng. Tak tahu kenapa orang tak bangkitkan pasal insiden nampak awak telefon seseorang. Mungkin sebab orang bukan macam tu. Bukan jenis yang suka menyoal, sibuk bertanya. Awak lebih tahu apa yang awak buat. Tak perlu untuk orang tanya-tanya. 

Awak cakap awak tahu orang ikut belakang awak tadi. Kemudian awak cakap awak rasa mungkin orang ada sesuatu yang nak ditanya pada awak. Orang cakap tak ada apa-apa pun. Awak diam sekejap. Lepas tu awak peluk tubuh awak. Sambil pandang orang awak bagitau tadi awak telefon mak awak di Kuantan. Oh. Heh. Orang senyum.

Entah kenapa orang rasa macam seronok je lepas awak bagitau macam tu. Senyum orang makin melebar. Awakpun ikut tersenyum. Apa yang pasti, orang rasa paling tenang bila dekat awak. Tempat yang paling indah dan nyaman dalam dunia ni bagi orang adalah awak. Langit pun cantik, bintang-bintang, bulan. Tak pernah orang rasa damai dan bahagia macam yang orang rasa bila bersama awak.

Berbual-bual dengan awak, tak terasa masa berlalu. Walaupun jarang jumpa, tapi tiap saat yang orang habiskan dengan awak cukup untuk buat orang bahagia lama. Jadi bekal buat teman bila awak tak ada. Tiapkali awak pandang orang, awak senyum. Tak terkata gembiranya perasaan orang. Buat orang jadi lupa segala-galanya. Bagi orang, cuma awak je yang penting dalam hidup orang. Satu-satunya. Orang tak ada apa-apa lagi dalam dunia ni selain itu. Apa yang buat orang teruja, seronok, bahagia. Satu-satunya yang buat hidup orang rasa bermakna dan indah.

Bila awak senyum dan cakap awak sayang orang, rindukan orang, orang nampak mata awak macam bersinar-sinar. Awak cakap walaupun tak ada depan mata tapi awak selalu teringatkan orang. Kadang-kadang sampai tak ada selera nak makan. Orang sengih dan tergelak kecil. Entahlah, orang rasa kelakar. Macam awak saja nak bergurau. Orangpun selalu ingat awak tapi tak pernah sampai tak ada selera nak makan. Jadi orang anggap apa yang awak cakap sebagai bersenda semata-mata.

Dalam duduk berbual dengan awak, sekali-sekala kita diam tengok pemandangan. Dari kawasan rumah orang, sayup-sayup boleh dengar bunyi ombak. Mungkin sebab tu tiapkali ingat awak orang membayangkan laut, pantai. Rasa sinonim. Lagipun apa yang orang rasa di sisi awak macam tu lah. Seolah-olah dibuai deru ombak, dibelai angin nyaman. Orang tahu bunyinya macam jiwang, sentimental, tapi orang cuma cakap benda sebenar yang orang rasa dalam diri orang. Orang tak pernah saja nak susun ayat nak bagi  bunyi sedap, nak puitis buat madah pujangga segala. Telus dan terus. Orang cakap apa yang orang rasa.

Tanpa orang sedar sebenarnya orang dah bertambah-tambah sayang pada awak. Seikhlas hati orang. Bukan naluri remaja nak mencuba-cuba nak bercinta. Malah orang tak pernah sebut pasal cinta pun. Perkataan cinta tu bukan untuk disebut sebarangan. Dengan umur orang yang baru 15 tahun, tak sampai di bibir orang lagi nak sebut perkataan tu. Apa yang orang rasa dalam hati orang, biar Tuhan je yang tahu. Memang waktu tu orang sedar cuma Tuhan yang lebih mengerti hati kita. Manusia, mereka lebih pandai bercakap. Berpura-pura faham dan peduli tapi sebenarnya mereka tak tahu apa-apa.

Mungkin jugak masa tu orang dah makin sinis dengan manusia lain, dengan dunia. Entahlah. Mungkin orang jemu. Gelak-tawa, teman-teman, perhatian, apa makna semua tu? Dalam segala kemeriahan dan keceriaan yang ada, berapa kerat wujud insan yang betul-betul kenal hati kita, yang betul-betul menghargai diri kita? Bila kita susah, kita sakit, siapa sangat yang hirau. Orang rasa orang sebaik-baik manusia bila bergaul dengan orang lain. Tak pernah berkasar, tak pernah mengganggu, tak pernah buat jahat pada sesiapa. Orang tak pernah teruk pada orang lain tapi bila orang ada masalah peribadi, buat silap tanpa niat, semua orang kutuk dan keji orang. Sebab orang nampak sopan dan baik, lebih-lebih orang sekeliling menghukum. Ada budak yang mencebik depan-depan orang, harapkan tudung je yang elok. Ada yang cakap nak heret dalam semak dan.. Hmm. Tapi lantak dia orang nak cakap apapun. Cukuplah orang sedar tak ada makna pun keseronokan dan keceriaan yang semuanya bersifat luaran.

Orang padam semua tu. Di depan orang, ada awak. Awak yang setia masa orang susah. Awak yang buat orang rasa kuat masa orang lemah. Awak yang tak pernah menghukum dan buat orang rasa seolah-olah orang ni manusia paling suci dan comel dalam dunia ni. Awak yang buat orang ada sebab untuk teruja buka mata bangun tidur hari-hari. Orang tak perlukan lagi benda lain. Kalaupun orang masih mentah untuk tahu apa tu cinta sebenar macam orang lain cakap, tapi paling tidak orang tahu orang betul-betul sayang awak.

Dan awak tersenyum. Terus dunia lenyap dari mata. Tinggal awak. Hanya awak.


AddThis Social Bookmark Button


TALI PETI  

Sabtu, Februari 12, 2011

Masa berjalan cepat sangat. Bila orang bersama awak, mudah-mudah je berlalu setahun, dan setahun lagi. Tapi 1997, tak banyak perkara yang berlaku. Semuanya O.K dan berjalan lancar. Waktu tu orangpun dah semakin faham dan masak dengan perangai awak. Awak tak suka duduk diam. Jiwa awak sepanjang masa mencari kebebasan dan pengalaman baru. Jadi ia memang lumrah untuk awak sentiasa bergerak, beralih. Awak takkan duduk kat satu tempat saja. Sekejap awak kat sini, kemudian kat sana, dan kemudian kat mana-mana saja. Itu diri awak.

Awak tak selalu ada kat kampung. Jadi kita tak selalu jumpa, habiskan masa bersama-sama. Bila awak kat tempat lain, awak akan telefon orang. Walaupun bukan tiap-tiap hari,  tapi yang pastinya tiapkali tak dapat tahan rindu mesti awak telefon. Tak susah sebab tiapkali awak tak dapat tahan rindu, orangpun sama. Mungkin bila otak sama-sama mengeluarkan gelombang rindu buat kita jadi boleh rasa, kot? Mungkin itu yang orang cakap telepathy. 

Dulu-dulu budak-budak sebut telepathy tu "tali peti". Sebelum orang tahu, orang pernah anggap memang ia betul-betul tali dan peti walaupun hairan kenapa gerak hati dikaitkan dengan tali, dengan peti. Lepas tu orang fikir, mungkin hati tu duduk dalam sebuah peti  dan peti tu diikat dengan tali jadi tiapkali hati bergerak, petipun akan bergerak dan tali akan turut bergerak. Sebab tu "tali peti". Hihii. Apa yang pasti, orang boleh rasa. Selalu sebelum awak telefon, orang dah siap-siap tunggu lebih awal. Dah dapat isyarat dalam hati. Hati awak hantar isyarat ke hati orang. Ada talian kot. Talian tali peti.

Memang orang boleh rasa hati awak tu. Macam suis apa entah yang sentiasa menyala hantar gelombang ke hati orang. Entah sejak bila, mungkin hati dah betul-betul bersambung jadi tak pernah lagi rasa jauh. Kalau awak ada kat hujung dunia pun, awak tetap dekat sebab awak ada dalam hati orang. Jadi awak pergi mana-manapun, orang tetap rasa dekat. 1 kilometer ke sejuta kilometer ke, jaraknya cuma antara hati ke hati. 

Waktu tu semua benda pun dah  makin jadi biasa. Orang dah biasa berjauhan dengan awak. Orang dah biasa jarang-jarang jumpa. Dah jadi biasa sampai orang pun dah tak payah nak susah-susah berfikir pasal awak, ingat pada awak. Sepanjang masa awak dah berada dalam diri orang, tak perlu nak buat apa-apa. Orang selesa jalani hidup orang sendiri. Apa yang orang tahu, tak pernah sesaat pun awak hilang dari hati orang. Benda tu rasa macam semulajadi, berlaku sendiri macam dah lazim dan fitrah. Betul, tak tipu. Ada awak dalam diri orang rasa semulajadi sama macam apa yang orang rasa bila orang bernafas, orang makan, orang tidur. Sesuatu yang azali.

Orang tahu awak memang tak boleh duduk diam kat satu-satu tempat. Awak suka bergerak ranpa dikawal. Awak dan diri awak, buat apa-apa berlandaskan diri awak sendiri. Keputusan awak, pilihan awak, tindak-tanduk awak. Awak macam semangat yang  sentiasa bergerak secara rawak. Awak bebas. Tapi orang sendiripun buat pilihan berlandaskan diri orang sendiri jugak. Keputusan orang, pilihan orang, tindak-tanduk orang, semuanya ikut atas diri orang sendiri. Kita adalah diri kita, milik kita. Kita yang tentukan apa kita nak buat sebab hidup kita adalah hak kita. Buat apa orang nak campur hidup awak, orangpun ada hidup orang sendiri. Apa yang orang tahu, orang sayang awak dan awak sayang orang. "And nothing else matters...." - Lagu Metallica yang awak suka sangat.

 

AddThis Social Bookmark Button


CEBIS-CEBIS MEMORI  

Rabu, November 17, 2010

Di lokasi yang sama tempat motor awak terlompat-lompat macam kuda, pernah awak lalu melintasi orang. Tapi masa tu awak cool. Rambut panjang awak nampak masih basah, segar lepas mandi. Awak pakai T-shirt hitam, jeans biru lusuh. Masa lalu awak pandang sepintas pada orang. Awak senyum. Orang kaku je, sekadar pandang. Janggal.

Sebenarnya kelakar kan, Zal? Dulu-dulu kita tak pernah date waktu siang. Sebab tu siang hari kita macam malu-malu, janggal.



AddThis Social Bookmark Button


SELINGAN  

Sabtu, November 13, 2010

Zal, orang sayang awak.


AddThis Social Bookmark Button


GEMBIRA , SANGAT GEMBIRA , GEMBIRA SANGAT-SANGAT!  

Rabu, Ogos 18, 2010

Kadang-kadang orang terfikir, boleh ke sebenarnya orang rasa gembira sangat dengan awak macam ni? Sebab orang gembira sangat-sangat, kadang-kadang rasa macam dah melanggar undang-undang pulak. Manusia dibenarkan ke untuk gembira sampai ke tahap orang gembira? Tapi, memang orang gembira. Orang tak boleh nak sekat kegembiraan orang dari merebak sebanyak-banyaknya. Habis dah membiak kat seluruh badan, dari hati ke paru-paru ke segenap sendi tulang segala sel-sel yang ada. Malah orang rasa seluruh badan pun dah tak muat nak tampung, orang nampak ada yang terkeluar tumpah kat luar. Tu, kat lantai dan dinding pun ada. Kegembiraan orang. 

Masa satu hari tu, orang lepak kat tinggalan rumah jiran belah depan. Kawasan rumah dia betul-betul tepi jalan dekat masjid, dalam 100 meter (kot?) dari rumah orang. Orang duduk je kat simen tangga tu tengok orang lalu-lalang. Kenapa orang buat macam tu, orang pun tak tahu. Kadang-kadang orang rasa memang orang pelik. Duduk sorang-sorang tepi jalan termenung dengan orang lalu-lalang. Orang pakai kemeja lusuh biru pucat putih dengan kain pelikat. Sebab tu orang kata kadang-kadang orang memang rasa orang budak pelik. 

Tengah orang duduk-duduk, adik lelaki orang datang. Adik bongsu orang. Lepas tu nampak awak lalu dengan motor. Orang nampak awak kawal muka gugup bila dah nak sampai dekat kawasan orang duduk. Awak senyum-senyum malu. Orang pun tersenyum jugak. Adik orang lagi lah tersengih-sengih senyumkan kita. Orang tahu awak malu dan nak terus laju ke depan tapi tak pasal-pasal jiran belakang rumah awak yang  kebetulan tengah lalu kat situ tahan motor awak. Nampak muka awak kulat-kulat bila terpaksa berhenti, betul-betul dekat depan orang dan adik lelaki orang. Kita orang pandang je. Awak macam terpinga-pinga cakap dengan dia tersengih-sengih menggelabah. Lepas tu bila awak nak bergerak nak bawak motor balik, bukan motor awak bergerak tapi enjin motor yang tersedut-sedut, jadi terlompat-lompat motor tu macam kuda. Terus adik orang gelak sakan. Awak sengih tunduk muka malu. Orang pun tak tahan, terus ketawa jugak. Heh. Zal, Zal. Mat rock brutal.


AddThis Social Bookmark Button


SAYANG AWAK, ZAL!  

Ahad, Julai 18, 2010

Zal, sebenarnya orang macam tak sedar masa berlalu. Entah bila tahu-tahu dah masuk tahun 1997. Orang dah tak sekolah sesi petang lagi. Orang dah naik tingkatan tiga. Budak-budak tingkatan tiga dan ke atas sekolah sesi pagi. Orang dah besar. Huhu. Dah nak masuk 15 tahun. 20 April. Awak pulak umur 17 tahun. 5 Februari.

Apa yang berlaku tahun 1997? Ingatan orang bercampur-baur. Orang ingat, duduk lepak kat tangga hari Jumaat tengok awak lalu pergi masjid. Orang ingat rambut awak makin panjang, mula lepas bahu. Orang ingat, awak dah mula merokok. Walaupun awak dicop budak samseng, tapi awak mula merokok hanya lepas umur 16 tahun. Sebelum tu awak pernah cuba tapi awak tak tahan, awak muntah. Awak cerita, awak kena tampar dengan pakcik awak gara-gara hisap rokok. Tapi apa nak buat, akhirnya awak lekat jugak dengan rokok. Tak tahu lah sebab orang dah suka sangat kat awak ke apa, tapi tengok awak hisap rokok pun orang asyik. Entah. Masa tu, zaman tu, orang rasa nampak hebat. Macho. Lagi-lagi dengan gaya rock awak, rambut lurus panjang, muka dingin macam tu. Benda tu pun buat orang tergila-gila. Betul kot, memang orang dah tergila-gilakan awak.

Hari raya bila ya, awak beli kemeja T jalur putih merah tu? Ha, 1996. Sebelum tu raya pertama awak pakai baju melayu warna merah. Awak banyak jugak pakai warna merah. Dah tentu, itu salah satu warna kegemaran awak. Orang suka sangat tengok awak dengan rambut panjang, berbaju melayu padankan dengan jeans. Apa lagi nak cakap? Macam biasa, semua pun nampak comel dan menarik di mata orang. Tapi sebenarnya orang dah tak sesuai nak cakap awak comel. Sebab sekarang awak dah makin dewasa. Awak nampak penuh maskulin. Bukan comel, tapi, macho. Awak macho! Aduh. Tulis macam ni pun buat hati orang degup-degup laju lagi. Tiapkali fikir pasal awak je rasa macam panas dalam dada orang. Macam nak meledak, hangat dengan teruja dan seronok.

Ada satu malam, masa bulan puasa. Orang lepak kat tangga depan rumah. Orang tunggu awak. Senang je kan cara kita berjanji? Guna hati. Pelik ke, tahyul ke, apa ke, itu kebenaran. Orang tahu bila orang tunggu awak, awak akan datang. Ataupun sebab awak akan datang, sebab tu orang tunggu. Kemudian, nampak awak lalu. Tanpa orang buat apa-apa, awak berhenti. Orang terus bangun, melangkah pada awak. Kita jalan, duduk kat seberang sana. Hmm, orang ada sebut tak yang Lina dan jiran-jiran lain dah pindah? Rumah Lina masa tu dah tinggal simen lama. Semua dah dirobohkan. Kerajaan nak ambil tanah, semua orang diarah pindah. Tinggal keluarga orang je yang masih tak pindah. Kita duduk kat simen bekas tinggalan rumah Lina. Awak pakai kemeja T dengan kain pelikat.

Hati orang degup-degup kencang. Perasaan yang orang rasa bila duduk kat sisi awak, indah sangat! Orang cuma rasa macam tu bila dengan awak. Kita hanya diam pada mulanya. Awak pandang orang, awak senyum. Orang pun senyum jugak. Orang senyum, orang gelak kecil. Sebelum hari tu, orang ada beli dua bentuk cincin. Cincin murah je. Orang nak sangat bagi pada awak. Sebab tu orang buat janji nak jumpa, melalui hati. Masa tengah senyum-senyum tu, awak cakap, "Tak tahulah kenapa makin lama makin sayang kat awak. Makin kuat perasaan ni." Ah, Zal. Orangpun rasa macam tu jugak.

Orang senyum sipu-sipu. Cincin orang simpan lagi dalam poket. Tunggu dululah. Orang tanya awak, awak tak pergi terawih ke. Awak geleng. Kemudian awak cakap, awak tak tahu macammana nak solat terawih. Orang pandang awak. Entah kenapa, rasa syahdu. Sayang yang bercampur dengan kasihan. Awak cakap, awak tak pernah belajar dan tak ada siapa nak ajar awak. Tak apa Zal, nanti orang ajar awak, ya? 

Kita bual-bual lagi. Bercerita macam-macam. Dalam kita berbual, awak mengeluh. Awak pandang orang dengan pandangan yang penuh kerisauan. Kenapa, Zal? Awak cakap, awak takut orang lain akan rampas orang dari awak. Awak risau. Orang cakap, awak jangan risau. Tak ada siapa boleh rampas orang dari awak. Tapi muka awak masih lagi risau. Awak cakap lagi, awak takut nanti bila orang dah besar orang akan lupa pada awak. Awak takut bila orang dah besar orang akan lupa semua  yang kita lalui selama ni. Huhu. Zal, orang tak besar lagi ke sekarang ni? Cara awak cakap, macam orang ni masih budak kecik. Tapi, memang macam tu pun awak tengok orang. Budak kecik. Awak selalu panggil orang manja. Bila orang cakap dengan awak, mesti awak kata orang manja sangat. Tapi orang tahu, awak suka. Memang awak macam abang. Memang orang rasa macam budak kecik bila dengan awak. Tapi orang bukan budak kecik. Orang tahu apa yang orang rasa pada awak memang perasaan yang sebenar, bukan setakat cinta monyet budak-budak.

Awak cerita kat orang pasal lelaki yang awak kenal. Dia jadi gila bila awek dia tinggalkan dia. Orang cuma dengar. Sebenarnya orang tak tahu macammana nak buat awak yakin orang memang sayang awak betul-betul. Orang tak nak awak risau. Orang takkan tinggal awak, takkan lupa awak. Sambil senyum orang cakap orang sayang awak. Orang senyum sepet mata, hidung kerut-kerut. Awak tergelak. Orang sengih pandang awak. Orang cakap, "Orang cute, kan?" Awak tak jawab, cuma senyum lembut. Cukup untuk orang faham. Lepas ketawa, awak nampak lebih tenang. Mata awak, wajah awak, nampak penuh dengan kebahagiaan. Apa lagi yang lebih indah bila tengok orang yang kita sayang bahagia kat sisi kita?

Lepas lama kita berbual, orang keluarkan cincin. Orang cakap orang ada benda nak bagi kat awak. Awak tanya, apa dia? Orang letak cincin kat tapak tangan, tunjuk pada awak. Cincin. Satu orang punya, satu awak punya. Awak senyum. Perlahan-lahan orang hulurkan pada awak. Awakpun hulurkan tangan awak sama, awak ambil cincin tu. Tanpa sengaja hujung jari awak tersentuh hujung jari orang. Rasa merah pipi ni, berdebar-debar hati ni. Pertama kali kita pernah bersentuhan. Tak dapat gambarkan perasaan orang. Tapi orang buat-buat tenang. Awak pun sama. Kita terus saja nikmati malam yang nyaman, dan satu lagi detik indah terukir dalam diari hidup orang. Orang sayang awak, Zal.

AddThis Social Bookmark Button


LEBIH DARI ITU  

Rabu, Jun 09, 2010

Lebih banyak masa berlalu, lebih lagi orang rasa suka pada awak. Entahlah. Orang suka segala-galanya. Walaupun makin ketara awak cemburu gila, sikit pun orang tak rasa terjejas malah orang nampak semua tu comel. Kadang-kadang, kerana awak terlalu bebas, buat orang bosan bila awak sibuk ke sana-ke mari teroka pengalaman, tapi di sebaliknya, itupun orang suka. Awak berdikari, ikut jiwa awak, ikut naluri awak. Orang tak boleh nak kawal langsung. 

Bila orang fikir-fikir, mungkin sebab tu jugak orang jadi melekat. Sebab, awak mencabar. Heh. Mungkin itu jugak yang awak rasa. Orang ingat awak pernah cakap orang degil, sampai kadang-kadang awak naik geram. Tapi kemudian awak tambah, sebab orang degil jugaklah yang awak suka. Orang tergelak. Kelakar sebenarnya, sebab antara kita awaklah yang lebih banyak berleter. Bukan orang leterkan awak, tapi awak yang suka leterkan orang. Bila awak berleter orang cakap, "Awak ni suka berleter betullah." Awak akan buat muka geram, tapi kemudiannya mesti kita sama-sama tergelak. Hakikatnya orang tak kisah dengan semua sikap awak. Setiap satu orang boleh terima. Apa yang orang lain tak tahu dengan hanya melihat zahir awak. Siapa yang nak terfikir, sebenarnya awak cukup jaga orang, selalu leterkan orang. Macam orang tua. Macam abang. Malah kadang-kadang, macam ayah. Itu yang best. Awak kawan, awak kekasih, awak abang. Orang bahagia sangat.

Sekali lagi cuti sekolah, orang pergi bercuti dengan keluarga lagi. Orang mengaku memori orang agak bercampur-aduk, tak ikut turutan, tapi yang penting orang ingat semua tu. Betapa orang rindu sangat kat awak, tiap saat asyik fikirkan awak. Masa mandi pun, otak orang penuh dengan "Zal, Zal, Zal, Zal...." Orang hembus nafas kat cermin, kemudian orang tulis nama awak. Nama awak dan nama orang, nama kita. 'Zal & Sha'. Bila orang keluar dari bilik mandi, masa kat hotel tu, kakak orang kecoh-kecoh. Kakak yang selalu letak bila awak telefon tu. Rupa-rupanya orang lupa nak padam tulisan kat cermin tu. Dia bising, mengadu kat mak. Dengki betul. Kuat report. Hal macam tu pun nak buat laporan. Orang buat tak tahu je. Suka hati dialah.

Sepanjang masa, orang rindu sangat kat awak. Orang tahu memang teruk, tapi hati orang lebih meronta nak habiskan masa dengan awak daripada keluarga sendiri. Tanpa sedar sebenarnya, hubungan orang dengan awak dah jadi lebih mendalam daripada hubungan orang dengan keluarga. Orang lebih rasa terikat dengan awak daripada mereka. Bukan orang sengaja, cuma, bila orang sedih, orang kongsi dengan awak, awak yang hiburkan orang. Awak tempat orang mengadu. Kehadiran awak macam memenuhi apa yang kosong dalam hidup orang. Pertalian yang longgar, diambil-alih oleh kewujudan awak. Jadi, ikhlas seikhlas-ikhlasnya, memang orang sayang awak dari hati orang. 

Ada ketikanya, bila hati orang terguris sangat, orang menangis. Orang tak boleh tunjukkan pada sesiapa. Apa yang orang ada dalam waktu macam tu, cuma awak. Orang panggil nama awak. Penawar orang. Orang tahu orang tak sempurna, banyak buat salah. Kadang-kadang, hati orang menjerit, merayu, dahlah jangan hukum orang, orang mintak maaf, mintak ampun, orang tak sengaja. Tapi memang payah bila orang yang di sekeliling kita dari azali tak mengerti isi hati kita. Jujurnya, orang benci bercakap pasal tu. Benda-benda yang buat orang rasa sebenarnya sia-sia berkongsi perasaan dengan sesiapa. Dunia dan wayang mereka. Apa gunanya? Apa saja yang kita cakap, akan dibantah. Mereka lebih tahu, mereka lebih arif. Segala-galanya akan dinafi. Sebab tu, memang tak ada gunanya. Orang belajar diam. Orang belajar pendam. Biar mereka tengok apa yang mereka ingin tengok. Di dunia yang sempurna, kesedihan dan kesunyian itu tak wujud. Orang benci. Bodoh untuk berdebat tentang kesedihan seolah-olah perlu membuktikan kepada orang lain kesedihan kita. Seolah-olah semuanya tertakluk kepada mereka samaada kita boleh terluka atau tak. Kebenarannya, mereka tak peduli tentang kita, mereka mahu mendengar hanya untuk mencari kelemahan, kemudian membangkang, kerana dari awal mereka betul dan kita salah. Sia-sia.

Memang orang masih cukup mentah, masih cukup muda. Umur orang belum genap 15 tahun pun. Tapi apa yang berlaku sepanjang usia mentah orang tu buat orang mengerti permainan dunia. Apa guna puji-pujian? Apa makna bertungkus-lumus cuba ikut resam dunia, cuba jadi 'masyarakat contoh' yang memuaskan kehendak orang lain, kalau di akhirnya bila kita jatuh, kita dikeji-keji, dipijak-pijak? Seumur hidup, orang jadi budak baik, budak sopan, budak yang dipuji-puji, tapi hanya dengan satu kesilapan, orang dikutuk tanpa belas kasihan. Macam mana orang boleh lupa? Cara mereka pandang orang seolah-olah orang ni cukup hina, cukup kotor. Gelak-ketawa yang mempersendakan orang. Pesanan mak ayah supaya anak mereka jangan rapat dengan orang, jangan ikut perangai orang. Sebenarnya, apa yang orang dah buat? Orang cuma budak remaja yang ketakutan nak balik rumah dan kalau mereka tahu kehidupan orang, mereka patut tahu kenapa orang cukup takut. Tapi, mereka peduli ke? Orang pernah dihalau, ditolak dengan penyapu setaraf dengan sampah oleh ayah sendiri, pernah mereka hirau? Perasaan orang, hati orang, penting ke pada mereka? Orang hidup dalam khayalan. Fikir orang ada ramai kawan, ramai teman. Tapi sebenarnya mereka tak pernah kenal siapa diri orang. Memang orang benci. Tiba-tiba orang dilabel buruk, dikutuk sana-sini. Tak ada apa yang seronok langsung bila dengar orang bercakap buruk pasal diri kita kat sana-sini. Tak adil, orang terlalu muda. Tak terfikir ke bila meletakkan tekanan begitu berat pada budak yang setahun jagung, apa kesannya nanti pada dia?

Orang belajar dari pengalaman. Mungkin agak ekstrim, tapi orang rasa dah tak penting untuk hiraukan pandangan masyarakat. Dah tak penting untuk hidup dikelilingi kawan-kawan, riang-ria. Ya, orang belum genap 15 tahun, tapi pemikiran orang, jiwa orang, berbeza dari kebanyakan mereka yang sebaya. Orang tahu, kalau orang tak cukup kuat untuk lindungi diri orang, tak ada siapa yang akan lindungi orang. Dah tak penting untuk dengar kata-kata madah pujangga tentang persahabatan, tentang kasih-sayang. Sesungguhnya, itu semua bukan ukuran. Yang penting sejauh mana kita sanggup bersama bersusah-payah waktu suka dan duka dengan orang yang kita panggil kawan. Semua tu tak bersangkut-paut langsung dengan perkataan.

Zal, sepanjang orang kawan dengan awak, ramai kutuk awak, cakap awak jahat, awak teruk, awak perlu dijauhi. Tapi mereka tak sedar, bila orang kesusahan, yang setia kat sisi orang jadi semangat orang ialah awak, bukan mereka. Tak penting awak rock, rambut awak panjang, awak sekolah tak habis, awak kaki gaduh, yang penting awak bantu orang bangun, awak ubat sakit orang, awak tak putus harapan pada orang, awak setia temankan orang. Mereka tak sedar semua tu. Apa yang mereka tahu, orang cuma budak-budak mentah, fikiran belum matang, tak tahu menilai sebab tu orang tak nampak kekurangan awak dan sanggup bersama dengan awak sedangkan semuanya lebih dari tu. Kenapa orang tak kisah dengan segala kekurangan yang ada pada awak sebab awak dah berikan sesuatu yang melebihi keperluan fizikal. Cara layanan awak tak pernah berubah walaupun orang buat salah malah yang terluka dengan tindak-tanduk orang adalah awak tapi awak sabar dan maafkan semuanya. Awak tak pernah buat orang rasa orang teruk, buruk, malah awak buat macam orang tak pernah lakukan apa-apa kesilapan. Awak hiburkan hati orang, awak buat orang jadi kuat. Kalau awak tak ada, apa yang akan jadi? Kenapa orang tak peduli dengan penghinaan, dengan kesunyian, dengan masalah yang melanda di sekeliling, sebab orang ada awak. Orang ada awak yang akan ceriakan orang, yang akan buat semuanya jadi mudah, yang akan pulihkan apa yang terjejas. Atas semua tu, kenapa orang nak peduli tentang rambut awak, tentang latar-belakang awak? Awak ada kat sisi orang dalam saat-saat yang melukakan orang, buat orang rasa nak terus hidup atas dunia ni dan mereka cuma bercakap pasal awak tak cukup bagus sebab rambut awak panjang, awak sekolah tak habis, awak samseng. Orang ke yang mentah dan kebudak-budakan?



AddThis Social Bookmark Button


KECOMELAN KUASA DUA  

Selasa, Mac 09, 2010

Beberapa hari lepas tu, orang pergi jumpa kawan orang. Buku orang tu awak dah pulangkan. Tak ada apa yang berbeza, tapi bila buka kat dalam, ada tulisan awak. Awak cakap, awak minta maaf. Awak cakap, awak tak berniat nak berpisah. Awak cakap, awak sayang orang. Dekat tulisan orang 'I love you forever & ever', awak tulis sama 'I love you forever & ever'. Ah, Zal. Cuba awak bagitau, macammana orang tak rasa awak comel? Macammana orang tak rasa cinta kita comel? Sayanglah kat awak. Eii.. Sayangnya!

Bila kita bercakap semula, orang tanya kenapa awak tak percaya orang dan boleh fikir orang ada hubungan dengan kawan awak. Awak jawab, awak tahu orang tak ada hubungan dengan dia tapi masa tu awak sakit hati sangat sebab tu awak jadi macam tu. Orang cakap balik, orang cuma borak dengan dia tanya-tanya pasal awak, tak ada apa-apa pun. Awak balas, "Tak ada apa-apa kata awak? Awak tak tahu apa yang dia cakap." 

Rupa-rupanya awak jadi marah sangat  sebab kawan awak ada cakap sesuatu pada awak. Kemudian awak bagitau orang apa sebenarnya yang kawan awak cakap kat awak sampai hati awak betul-betul terbakar. Kawan awak cakap orang ni nampak je pendiam  kat luar tapi dalam telefon mulut becok habis asyik bercakap je tak berhenti. Huhu. Terkesima pun ada bila orang dengar. Itu je ke, Zal? Aduhai. Sayang bucuk-bucuk manja.

AddThis Social Bookmark Button


KECOMELAN  

Zal, orang tak sangka langsung orang cuma berbual dengan kawan awak boleh buat sampai awak fikir orang bercinta dengan dia. Awak letak telefon tanpa bagi peluang orang jelaskan apa-apa. 

Orang telefon kawan awak lagi, bukan untuk burukkan keadaan tapi untuk tanya dia apa yang dah berlaku. Kecewanya orang bila kawan awak cerita awak cakap kat dia awak dah lepaskan orang. Awak cakap awak dah bebaskan orang jadi dia boleh dapatkan orang kalau dia mahu. Awak cakap awak dah tak nak masuk campur lagi urusan orang lepas ni. Sampai macam tu sekali ke, Zal? Sedihnya orang.

Orang memang dah tahu awak mudah cemburu, tapi lepas hari tu baru orang tahu sampai macam tu awak punya cemburu. Memang orang terasa sangat bila awak mudah-mudah cakap dah lepaskan orang, tapi tak tahu kenapa jauh dalam hati orang rasa reaksi awak macam comel sebenarnya. Orang dapat faham dan dapat rasa. Awak merajuk. Di sebalik gerak-geri yang membentak dingin, kasar, sebenarnya awak cuma makan hati dan tunggu orang pujuk. Heh. Awak Rizal orang. Orang boleh faham walau tak munasabah macammana pun awak.

Nampak sangat dah memang semestinya orang akan pujuk awak balik. Masa tu kan awak pulangkan balik gambar orang, surat-surat orang? Huhu. Gambar orang keromot-keromot. Awak gunting kecil gambar tu, nampak macam awak simpan dalam dompet. Lina cakap, marah sangat la tu sampai keronyok gambar orang. Orang boleh bayangkan awak sakit hati dan keronyok gambar orang tapi kemudian ambil balik dan betulkan semula. Kalau awak tak masuk akal nak cemburu dengan hal kecil, orang rasa orang pun tak masuk akal sebab rasa semua tu sangat comel. 

Susah orang nak cuba pujuk awak. Kalau tak silap orang, awak nak pergi Kota Bharu masa tu. Ayah awak ada keluarga baru kat sana, jadi awak nak pergi ke rumah ayah awak. Orang tinggalkan buku yang orang tulis macam-macam termasuk luahan terhadap awak pada kawan dan pesan pada Mizan kawan baik awak suruh awak pergi ambil dengan dia. Entah awak nak pergi ambil ke tak. Tapi orang gembira sangat bila kawan orang bagitau awak datang ambil.

Bila awak baca tulisan orang, awak akan tahu macammana perasaan sebenar orang. Orang nak awak rasa semuanya. Orang sayang awak, dan cuma awak. Orang hanya nak awak seorang dalam dunia ni. Satu-satunya. 

Orang tak pernah jemu luahkan apa orang rasa pada awak. Orang nak bersama awak, susah-senang awak. Orang nak bahagiakan awak, nak jaga awak, nak lindungi awak. Orang nak jadi tangan yang pimpin awak erat. Orang tak nak lepaskan, tak nak apa-apa yang buruk jadi kat awak kalau orang lepaskan walau sesaat. Kalau boleh orang tak nak tidur, tak nak kelipkan mata pun takut terlepas pandang sesuatu terjadi pada awak. Orang nak awak hidup baik-baik, gembira, bahagia, tenang. Semuanya hanya sebab yang mudah, sebab awak pun buat orang rasa benda yang sama. Awak buat orang hidup baik-baik, gembira, bahagia, tenang.

Semoga, isi hati orang ni akan sampai pada awak.


AddThis Social Bookmark Button


SENGKETA  

Ahad, Februari 07, 2010

Betul orang cakap, tak ada hubungan yang boleh lepas dari ujian. Sekali tu orang telefon budak lelaki kat kampung kita yang  berkawan dengan awak. Tak ada niat apa pun. Sebab orang tak dapat nak hubungi awak, jadi orang hubungi dia untuk bertanya pasal awak. Orang berbual dengan dia, bercerita. Memang jenis orang macam tu bercakap mesra pot pet pot pet berborak macam-macam. Tak terlintas apa pun di fikiran orang.
 
Beberapa hari lepas tu, awak telefon orang. Orang teruja macam biasa. Mungkin budak tu dah sampaikan pesan pada awak untuk hubungi orang. Tapi perasaan teruja orang berubah jadi terkejut. Suara awak dingin teramat, macam dah tak nak bercakap dengan orang. Hanya orang yang bercakap tapi awak membisu tanpa reaksi. Kenapa ni? Belum sempat orang tanya lebih, tiba-tiba awak cakap awak dah tahu semuanya. Orang terpinga-pinga. Tahu apa? Awak cakap awak tahu orang bercinta dengan kawan awak dan tanpa bagi peluang orang cakap apa-apa, awak terus letak telefon. Orang hanya tergamam sendiri.
 
 

AddThis Social Bookmark Button


INSPIRASI  

Ahad, Januari 10, 2010

Apapun Zal, ini sesuatu yang orang tulis untuk awak. Antara tulisan terawal dalam bentuk 'sampah-sarap' pernah orang hasilkan. Tak ada apa-apa yang istimewa, hanya sesuatu yang mentah dan naif ditulis oleh seorang budak berumur 14 tahun tapi di dalamnya ada jiwa orang. Orang tak pernah nak jadi sasterawan atau apa malah orang tak pernah anggap orang tulis puisi dan orang juga tak pernah baca puisi. Orang cuma tulis untuk luah apa yang orang rasa dengan cara orang sendiri dan walaupun cuma biasa-biasa, orang menulis dari hati. Jadi kalau awak baca, awak akan dapat rasa keikhlasan orang. Orang menulis hanya untuk jujur. :-)


Laksana memburu bayang hitam
Wujud, ternyata dan hadir
Namun....
Sinar suria hanyalah cahaya
Hanya bisa dipandang
Atau mungkin sekadar terasa


Ku puja kata
Bukan kerana bentuk indahnya
Ku hargai kata
Atas maksud di sebaliknya
Harum bau-bauan
Cantik dan berseri warna
Hanya di mata yang melihat
Bukan di telinga mereka yang buta


Gelap dan kelam
Kamarnya dingin
Titis gerimis di senja
Membasah lukisan sugul
Bangkit semangat merentap hak hakiki
Milik setiap manusia bernyawa


Kau bukan mutiara
Bukan permata
Bukan pelita
Tetapi, kau di hati ini
Buat aku yakni seorang insan
Ku syukuri Illahi
Untuk ku abadikan kekasihku
Biar hilang melayang ke akhir nanti
Padamu....

(1996) 

Dan satu lagi, lagu ni untuk awak. Bila rindukan awak, perasaan orang macam ni lah.

Kembali Merindu
(Slam)

Izinkanlah ku titiskan
Airmata keresahanku
Dicengkam kerinduan yang tak bertepi

Biarkan serpihan rembulan
Berguguran ke ribaanku
Agar terang kelam malam
Yang kita lalui

Oh asyiknya
Kalimah cintamu yang kau lafazkan
'Ku cinta padamu'

Ku tebarkan jala cinta
Di persisir pantai hatimu
Yang terbuka menantiku

Segala telah terbukti
Cintamu ternyatalah suci
Bagaikan mimpi
Jadi realiti

Oh asyiknya
Kalimah cintamu yang kau lafazkan
'Kau segalanya'

Ternyata yang indah
Sukarnya dimadah
Bak cahaya tak tertadah
Sehingga
Ku sanggup terhimpit
Di dada waktu
Walaupun lena diulit sepi

Ku kirakan penantian
Penuh siksaan
Rupanya indah
Bak sesaat dalam semaya

Hanya satu pintaku
Ketulusan hati
Agar engkau tahu
Oh...asyiknya
Oh...pedihnya
Penantian 

Sayang awak!



AddThis Social Bookmark Button


SEKODENG PUNYA PASAL  

Orang rasa perhatikan awak tu memang satu tabiat. Bila dah suka, setiap kilas gerak pun kalau boleh nak amati. Dari tingkap bilik, dari ruang tamu. Semacam hobi, intai tengok bila nampak awak melintas.

Satu hari orang kat dapur basuh pinggan. Kat dinding dapur tu ada lubang, betul-betul setentang ke arah rumah awak.  Samar-samar orang nampak awak ada kat sana. Orang apa lagi, dengan tangan bersabun pegang span terus terbongkok-bongkok memulakan aktiviti mengintai. Asyik-mahsyuk. Sampai tak sedar mak orang dah  tercegat kat belakang perhatikan gerak-geri orang. Mak orang sergah, "Intai apa tu?" Terus tersentak orang,  nyaris terpelanting span lepas tu kulat-kulat sambung basuh pinggan buat macam biasa tapi muka rasa macam belang-belang. Malu.


AddThis Social Bookmark Button


GILA BERCINTA  

Bila ingat awak, layan je dengar lagu kembali merindu-Slam. Tapi sebenarnya semua lagu pun layan ingat awak. Orang tengah mabuk cintan memang rasa semua lagu cinta dalam dunia ditulis untuk dia dan kekasih. Lepas tu lagu Nothing Else Matter-Metallica, lagu yang awak suka.

Orang duduk-duduk lepak dalam bilik layan lagu Metallica. Memekak terhangguk-hangguk konon headbanging. Kemudian orang dengar bunyi suara cakap-cakap kat rumah sebelah. Orang intai kot celah tingkap. Awak dengan Mizan dan budak sebelah rumah tengah melepak kat serambi berborak. Awak duduk atas apa tu orang panggil, tembok? Macam pagar separuh sekeliling serambi yang bertemu tiang. Awak duduk kat atas tu, kedudukan yang setentang dengan bilik orang. Awak ikat rambut, pakai kemeja belang putih merah awak tu. Nampak tersengih-sengih lebar je. Orang rasa macam kena karan.

Sambil biarkan radio bising dengan lagu Metallica, orang duduk meniarap atas katil, jadi spy mengintip awak kat rumah sebelah. Pelik betul. Sampai peringkat tu pun masih lagi nak mengintai nak tengok. Teruja lain macam. Entah. Orang seronok tengok awak. Asyik. Pantang nampak, mesti orang akan perhati sampai awak hilang dari pandangan.

Awak tersengih, sekejap-sekejap tertunduk. Awak sedar orang tengah intai tengok awak. Isk, seronok lah. Siapa yang gila bercinta, dalam surat lagi, dalam telefon lagi, jumpa lagi, lepas tu masih juga main intai-intai curi-curi pandang perhati. Memang gila-gila mabuk cintan habis. Tapi, peduli apa. Mabuk cinta dengan awak itu sangat best. Sehabis-habisnya orang turutkan saja rasa hati.


AddThis Social Bookmark Button


MUZIUM